Η πρόσφατη εκεχειρία μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών δεν συνιστά λύση. Είναι μια προσωρινή παύση σε μια σύγκρουση που παραμένει ανοιχτή και απρόβλεπτη.

Οι δύο πλευρές οδηγήθηκαν σε αυτή την εξέλιξη όχι λόγω σύγκλισης, αλλά λόγω του κινδύνου μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης. Το κόστος της σύγκρουσης — στρατιωτικό, πολιτικό και οικονομικό — έγινε υπερβολικά υψηλό.

Σε επίπεδο εντυπώσεων, όλοι επιχειρούν να παρουσιάσουν το αποτέλεσμα ως «νίκη». Στην πράξη, όμως, η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Οι βασικοί στόχοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν φαίνεται να επιτεύχθηκαν πλήρως, ενώ το Ιράν διατήρησε κρίσιμα στρατηγικά πλεονεκτήματα.

Καθοριστικό στοιχείο παραμένει ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ — ένα εργαλείο ισχύος με παγκόσμιες επιπτώσεις στην ενέργεια και την οικονομία.

Η διάρκεια της εκεχειρίας δείχνει ότι δεν βρισκόμαστε στο τέλος της κρίσης, αλλά στην αρχή μιας δύσκολης διαπραγμάτευσης. Αν αυτή αποτύχει, η επιστροφή στην ένταση είναι περισσότερο πιθανή παρά απίθανη.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, η γεωπολιτική δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Μόνο για ρεαλισμό.